ساعت حدود ۱۰ صبح بود که وارد دفتر شد.
دختری ۲۹ ساله.
متخصص شیمی.
صاحب یک واحد تولیدی.
از آن آدمهایی که وقتی رزومهشان را میخوانی، انتظار داری با اعتمادبهنفس و انرژی وارد اتاق شوند.
اما او خسته بود.
خیلی خستهتر از چیزی که سنش نشان میداد.
چند دقیقه اول جلسه فقط درباره کسبوکارش صحبت کرد.
از تولید.
از مواد اولیه.
از پرسنل.
از مالیات.
از بدهیها.
از چکها.
اما خیلی زود فهمیدم مسئله اصلی اینها نیست.
وسط حرفهایش سکوت کرد.
چشمانش پر از اشک شد.
و ناگهان بغض چندین ماههاش شکست.
گفت:
«دیگه نمیکشم…»
اجازه دادم حرف بزند.
اجازه دادم گریه کند.
اجازه دادم خشمش را بیرون بریزد.
گاهی در جلسات مشاوره، قبل از هر تحلیل مالی و مدیریتی، باید به آدمها فرصت داد بارهای سنگینی را که مدتها به دوش کشیدهاند زمین بگذارند.
حدود نیم ساعت فقط شنیدم.
از پدری که دیگر کنار او نبود.
از تنهایی در تصمیمگیریها.
از کارگرانی که تخصصش را جدی نمیگرفتند.
از پیمانکارانی که به جای شنیدن حرفهای فنی، نگاه دیگری به او داشتند.
از اداره مالیاتی که هر روز نگرانی تازهای ایجاد میکرد.
از شبهایی که با اضطراب میخوابید و صبح با استرس بیدار میشد.
وقتی آرامتر شد، جلسه واقعی آغاز شد.
روی تخته نوشتم:
«واقعاً مشکل چیست؟»
بیشتر صاحبان کسبوکار تصور میکنند مشکلشان فروش است.
یا سرمایه.
یا بازار.
اما گاهی مشکل اصلی چیز دیگری است.
دو ساعت کنار هم نشستیم.
فرآیندها را باز کردیم.
صورتهای مالی را بررسی کردیم.
ساختار منابع انسانی را تحلیل کردیم.
تواناییهای فردی او را ارزیابی کردیم.
و کمکم یک حقیقت روشن شد.
او یک پژوهشگر فوقالعاده بود.
در فرمولاسیون و توسعه محصول کمنظیر بود.
مزیت رقابتی کسبوکارش در ذهن او قرار داشت.
اما از جنس مدیریت اجرایی نبود.
او از مذاکرههای فرسایشی انرژی میگرفت؟ نه.
از مدیریت تعارضهای روزانه لذت میبرد؟ نه.
از جنگیدن با مسائل پرسنلی انگیزه پیدا میکرد؟ نه.
او عاشق آزمایشگاه بود.
اما اسیر کارگاه شده بود.
در پایان تحلیل، سه سناریو روی میز قرار دادیم.
سناریوی اول؛ تعطیلی کامل.
فروش داراییها، تسویه بدهیها و خروج از فضای کسبوکار.
سناریوی دوم؛ ماندن و جنگیدن.
اصلاح ساختار، استخدام مدیر اجرایی و تلاش برای احیای مجموعه.
سناریوی سوم؛ واگذاری کسبوکار و حفظ جایگاه تخصصی.
هر سه مسیر را تا انتها بررسی کردیم.
مزایا.
معایب.
هزینهها.
ریسکها.
حتی فشار روانی هر انتخاب را.
من تصمیم نگرفتم.
وظیفه مشاور تصمیم گرفتن نیست.
وظیفه مشاور این است که مه ذهن را کنار بزند تا فرد بتواند مسیر را ببیند.
حدود دو ساعت از جلسه گذشته بود.
آن دختری که اول جلسه وارد اتاق شده بود، دیگر همان آدم نبود.
هنوز بدهیها وجود داشتند.
هنوز مشکلات حل نشده بودند.
اما ذهنش آرامتر شده بود.
به نقطهای رسیده بود که میتوانست تصمیم بگیرد.
در نهایت خودش گفت:
«فکر میکنم باید بفروشم.»
همانجا وارد مرحله بعد شدیم.
کسبوکار را ارزشگذاری کردیم.
داراییها.
خط تولید.
تجهیزات.
برند.
فرمولاسیونها.
بازار.
ظرفیت تولید.
جمعبندی ما عددی در حدود هشت میلیارد تومان بود.
اما فروش کسبوکار فقط پیدا کردن خریدار نیست.
در همان جلسه مسیر واگذاری را هم طراحی کردیم.
قرار شد موضوع را با دوستان، همکاران و فعالان صنعت مطرح کند.
فهرستی از خریداران بالقوه تهیه کردیم.
درباره نحوه معرفی کسبوکار صحبت کردیم.
درباره محرمانگی اطلاعات.
درباره شیوه مذاکره.
و مهمتر از همه، درباره جایگاه آینده خودش.
به او گفتم:
«قرار نیست فقط یک کارخانه فروخته شود؛ قرار است زندگی حرفهای تو دوباره طراحی شود.»
جلسه تمام شد.
وقتی از دفتر خارج شد، هنوز خریدار نداشت.
هنوز قرارداد امضا نشده بود.
اما چیزی را به دست آورده بود که ماهها گمش کرده بود:
توان تصمیمگیری.
دو ماه بعد دوباره او را دیدم.
این بار با لبخند وارد شد.
خریدار پیدا شده بود.
فرآیند واگذاری انجام شده بود.
او دیگر درگیر دعواهای روزانه کارگاه نبود.
دیگر شبها با نگرانی چکها نمیخوابید.
جایگاهی برای خودش حفظ کرده بود؛ جایی که واقعاً در آن میدرخشید.
پژوهش.
توسعه محصول.
خلق فرمولهای جدید.
همان جایی که ارزش واقعیاش در آن بود.
آن روز یک درس بزرگ را دوباره یاد گرفتم.
سالهاست که به صاحبان کسبوکار میگویم:
همه آدمها برای کارآفرین بودن ساخته نشدهاند.
و این اصلاً یک ضعف نیست.
برخی آدمها نابغه خلق محصولاند.
برخی نابغه فروشاند.
برخی نابغه مدیریتاند.
و برخی نابغه توسعه دانش.
مشکل از جایی شروع میشود که میخواهیم در همه نقشها قهرمان باشیم.
گاهی شجاعانهترین تصمیم زندگی، ادامه دادن نیست.
گاهی شجاعانهترین تصمیم، رها کردن جایگاهی است که ما را فرسوده کرده و ماندن در جایگاهی است که در آن ارزش خلق میکنیم.
آن دختر در آن روز فقط یک کسبوکار را نفروخت.
او بار سنگینی را فروخت که مدتها روی شانههایش بود.
و شاید همان روز بود که دوباره زندگی حرفهایاش را به دست آورد.
2 دیدگاه برای “روایت دختری که کارخانه اش را فروخت تا زنده بماند. روایت تحلیلی از زبان امیرحسین اسدی”
باز هم از این قبیل داستان ها منتشر کنید جذابن
سلام
ممنون از پیشنهاد شما
روایتهای واقعی به صورت هفتگی روی سایت قرار میگیرند.